Αρωματκό Ντιπ για καλούδια της Σαρακοστής

Ντιπ για ντιπ. Σωσάκι είναι αυτό, μια χαρούλα, να τσαλαβουτάς τις γαρίδες και τα καλαμάρια και τους απανταχού *-κεφτέδες. Λίγο γλυκούτσικο, λίγο ξινούτσικο, αλλά προς Θεού, όχι γλυκόξινο. Λίγο αρωματικούλι πάντως, καθώς μπλέκονται τα μυρωδικά με τα εσπεριδοειδή με το βαθύ άρωμα του ταχινιού. Εδώ, μια φωτογραφία του, που δεν είναι καθόλου επιστημονική, αλλά να έχετε και μιαν εικόνα: 

Το καλό το συνταγολόγιο, έχει λαδιά πολύ.

Υλικά: (για ένα μπωλάκι μικρό)

• 4 κουταλιές της σούπας ταχίνι
• 4 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο καλής ποιότητας
• Ξύσμα και χυμό από ένα πορτοκάλι
• Ξύσμα και χυμό από ένα λεμόνι
• 1 κουταλάκι της σούπας ξερό βασιλικό
• 1 κουταλάκι της σούπας ξερό θυμάρι
• 1 κουταλάκι της σούπας ξερή μαντζουράνα
• 2 δαφνόφυλλα
• 1 πιπεριά τσίλι (καυτερή)  ---> (αντικαθιστώ μία κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο με μία κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο εμποτισμένο με τσούσκες, για το ίδιο αποτέλεσμα)
• αλάτι όσο θέλετε

Εκτέλεση:

Θέλει τρελή επιστήμη να φτιάξετε αυτό το σωσάκι.

Ρίχνετε όλα τα υλικά σε ένα βαζάκι (τύπου μαρμελάδας), κλείνετε το καπάκι, και κουνάτε ωσάν να βρίσκεστε σε μπιτς μπαρ στην Κοπακαμπάνα και αυτό που κοπανάτε είναι οι μαργαρίτες σας.

Το μείγμα θα γίνει ελαφρώς γαλακτώδες με πρασινάκια να κολυμπούν μέσα.

Αυτό, αφήστε το στο ψυγείο πολύ ώρα (κατά προτίμηση, από την προηγούμενη το βράδυ), για να ξεδιπλωθούν τα αρώματα που έχει, διότι είναι σωσάκι με πολύ βάθος και θέλει το χρόνο του.

Πριν το σερβίρετε στο μπωλάκι του, για να συνοδέψει τα σαρακοστιανά σας, σουρώστε το να φύγουν τα διάφορα που κολυμπάνε και χαλάνε τη μόστρα.

Και έτοιμο το γκουρμεδιάρικο σωσάκι.

Ψωμάκια δείπνου γεμιστά

Τα ψωμάκια αυτά είναι μαλακά στο εσωτερικό τους, τραγανά στο εξωτερικό τους, και ευκολοσυνδύαστα στη γέμισή τους. Μπορείτε να βάλετε ότι τραβάει η όρεξή σας: τυρί φέτα, κίτρινα τυριά, ελιές, σαλαμάκια, κρεμμύδια τηγανισμένα, λιαστές ντομάτες, οτιδήποτε σας γυαλίσει. Είναι εύκολα, απλά θέλουν δύο πράγματα προσοχή: ζυμώνουμε πάντα σχολαστικά τις ζύμες μας, εκτός και αν η συνταγή το λέει ειδικά ότι δεν πρέπει να ζυμωθεί πολύ. Όσο περισσότερο ζυμώνουμε, τόσο απαλότερο θα γίνει το ζυμαράκι, και τόσο περισσότερο θα γλυκαθεί η ψυχή σας. Α, βέβαια, το ζύμωμα για μένα είναι ψυχοφάρμακο. Με ευχαριστεί τόσο πολύ η αίσθηση της αφράτης ζύμης στα χέρια, που όταν έχω χρόνο μπορώ να ζυμώσω και μισή ώρα. Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να προσέξετε, είναι ο χρόνος φουσκώματος, δύο φορές. Μία όταν πρωτοζυμώσετε, και μια αφού τα πλάσετε στο σχήμα τους. Θα τα συζητήσουμε αναλυτικά αυτά, αλλά να θυμάστε αυτό χοντρικά: το ψωμί δεν θέλει βιασύνες!!

Χτες, που είχα καλεσμένους στο σπίτι, έφτιαξα ψωμάκια με τυρί φέτα (αυτό είχα ως υλικό στολίσματος πρόχειρο). Το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

Δεν είναι απαραίτητο να βγουν τέλεια σε σχήμα, αρκεί να είναι νόστιμα!

Υλικά: (βγαίνουν περίπου 10-12 ψωμάκια μερίδα)

• 1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις (+ περίπου 250 γρ. για έκακτες ανάγκες)
• 3 φακελάκια μαγιά στιγμής
• αλάτι (αυτό τώρα είναι σχετικό, το ρίχνω με το μάτι, αλλά θέλει προσοχή αν βάλετε αλμυρά υλικά όπως οι ελιές ή η φέτα)
• 1 κούπα γάλα φρέσκο, χλιαρό (όταν βάζετε δάχτυλο μέσα, να μην είναι δυσάρεστο, ούτε ζεστό, ούτε κρύο)
• Χλιαρό νερό όσο πάρει
• Μια χούφτα ελαιόλαδο εξαιρετικής ποιότητας
• 300 γρ. τυρί φέτα (ή λιγότερο, ή άλλο υλικό, όπως σας περιέγραψα ήδη στην εισαγωγή)
• Προαιρετικά, αρωματικά. Παράδειγμα, η φέτα ταιριάζει ωραιότατα με τη ρίγανη.

Εκτέλεση:

Αλεύρι και γάλα πρωτοσυναντώνται

Σε μια μεγαλούτσικη λεκάνη αδειάζουμε το αλεύρι το κιλό, τα φακελάκια τη μαγιά και το αλάτι και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι. Αδειάζουμε το γάλα και σίγουρα ένα ποτήρι χλιαρό νερό. Ανακατεύουμε καλά. Από τη στιγμή που θα βάλουμε τα υγρά υλικά, πρέπει να βάλουμε τα χέρια μας για να ζυμώσουμε. 

Έτσι νάναι το ζυμαράκι σας.

Ζυμώνουμε και προσθέτουμε νεράκι, ώσπου να βραχεί όλο το αλεύρι και να ενωθεί σε ζύμη. Προσοχή μην το παρακάνετε και γίνει λασπουριό. Αν συμβεί αυτό, προσθέστε αλεύρι από το έκτακτης ανάγκης. Έχετε υπόψη σας, ότι και αν ακόμα κολλάει λίγο η ζύμη στα χέρια, ενδέχεται να μην χρειάζεται άλλο νερό, γιατί όσο ζυμώνετε γίνονται πράγματα στο ζυμαράκι σας και γίνεται πιο ελαστικό και πιο αφράτο. Είναι χοντρικά έτοιμο για το επόμενο βήμα όταν μοιάζει έτσι --->

Με το λαδάκι φρέσκο πάνω του

Θέλετε η ζύμη να μην κολλάει στα χέρια, και να είναι ευχάριστα ζεστή, για να μπορεί να δουλέψει η μαγιά. Δεν είναι απαραίτητο να έχετε πάρει την τέλεια εμφανισιακά ζύμη, αυτά είναι πράγματα που μόνο επαγγελματίες σεφ και αρρωστάκια ερασιτέχνες μπορούν να πετύχουν. Εσείς, αρκεστείτε με το λαχταριστό ζυμαράκι που μοιάζει να έχει ανεμοβλογιά. Πάλι νόστιμο θάναι.

Έτοιμο να μπει για φούσκωμα

Στην κατάσταση αυτή, λοιπόν, αδειάζετε από πάνω μια χούφτα ελαιόλαδο και το αλείφετε με τα χέρια σας παντού γύρω γύρω. Και αρχίστε το ζύμωμα τώρα. Να τραβήξει όλο το λαδάκι, να πάει παντού. Όσο νοστιμότερο το λαδάκι που θα επιλέξετε να βάλετε, τόσο νοστιμότερο και το ψωμάκι σας. Το ζυμαράκι σας είναι έτοιμο όταν μοιάζει έτσι --->

Κοντεύει να ξεχειλίσει.

Σκεπάζετε το μπωλ με μια πετσέτα και το αφήνετε σε μέρος να φουσκώσει που έχει τις εξής προδιαγραφές: είναι ζεστό και στεγνό, δεν έχει ρεύματα, δεν έχει κίνηση από μπροστά του, δεν το φτάνουν γάτες/σκύλοι οικόσιτοι. Αυτό που κάνω εγώ, είναι να πυρώνω τον φούρνο μου για μερικά λεπτά στην μάξιμουμ θερμοκρασία του και να τον κλείνω. Έτσι δημιουργείται με ζεστή, στεγνή, αεροστεγείς φωλίτσα για το ζυμαράκι μας, να έχει χώρο να αναπτυχθεί. Σε τέτοιες συνθήκες, θέλει περίπου μια ώρα να φουσκώσει. Θα ξέρετε ότι είναι έτοιμο όταν μοιάζει έτσι --->

Έβαλα και το τυράκι.

Παρατηρείστε τις φουσκαλίτσες. Αυτές φυλάνε τον αγέρα μέσα τους που δίνει τον όγκο στο ψωμάκι σας. Και τώρα, η αγαπημένη μου στιγμή. Όπως το ζυμαράκι είναι φουσκωτό και τουρλωτό, και πλημμυρίζει το μπολ σας, εσείς θα του ρίξετε μια μπουνιά μές στη μέση! Ναι, θα βάλετε το χέρι σας μέσα κει, όπως είναι ζεστό και αφράτο, και όλη αυτή τη δουλειά που έκαμε το κακόμοιρο να γίνει φουσκωτό και τουρλωτό θα του τη χαλάσετε. Ξαναζυμώνετε για μια στιγμή. Σε αυτή τη φάση προσθέτετε τα υλικά στολίσματος και ζυμώνετε λίγη ώρα να πάνε παντού. 

Μόλις τα αράδιασα στο ταψί.

Τώρα, κόβετε κομμάτια ζύμης, σε ίσα μεγέθη. Θα σας το περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ. Είτε θα τα ζυγίζετε για να έχουν ίδιο μέγεθος, είτε θα θα ακολουθήσετε το σύστημα φούσκα/αντίχειρας. Τουτέστιν, χουφώνετε με το αντίθετο χέρι από το κανονικό σας ένα κομμάτι ζύμης, και το πιέζετε με την παλάμη σας να περάσει από τον δακτύλιο που σχηματίζουν αντίχειρας και δείκτης. Όταν αποκτήσει μέγεθος κάτι μεταξύ μπαλάκι τέννις και μπέιζμπολ, το κόβετε με το άλλο σας χέρι. Το κομμάτι αυτό το πλάθετε σε μπαλάκι και το αφήνετε στο ταψί. Συνεχίζετε ώσπου να τελειώσει η ζύμη. Αφήνετε το ταψί στην άκρη, σκεπασμένο με πετσέτα, για άλλη μια ώρα, να φουσκώσουν τα ψωμάκια ξανά.

Έτοιμα για ψήσιμο. Γέμισαν το ταψί.

Αφού ξαναφουσκώσουν, είναι πλέον έτοιμα να τα φουρνίσουμε. Τώρα, σε αυτό το σημείο, μπορείτε προσεκτικά (να μην τρυπηθούν) να τα βρέξετε με λίγο γάλα και να τα πασπαλίσετε με διάφορα (σουσάμι, μαυροκούκι, τυράκι τριμμένο, χοντρό αλάτι). Τα ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο για περίπου 30 λεπτά στους 180 βαθμούς αντιστάσεις πάνω κάτω. 

Παντζαροσαλάτα

Εντάξει, νομίζω πως δεν ανακάλυψα τον τροχό με αυτή τη σαλάτα. Είχα παντζάρια βρασμένα, καθαρισμένα και κομμένα στην κατάψυξη, λέω, δεν τα κάνω μιαν όμορφη σαλάτα; Αλλά χωρίς τους τόνους σκόρδου και ξυδιού που βάζει η μάνα μου. Ψαχούλεψα λίγο στο Ίντερνετς- το θηρίο- που τα ξέρει όλα και να, βρήκα λύση. Ορίστε η εικόνα: (το χρώμα αδικείται, ήταν ένα υπέροχο σκούρο βυσσινί ή, έστω, παντζαρί, με λαμπερές ανταύγειες, τόσο τέλειο για τραπέζωμα)

Παντζαροσαλάτα η γυαλιστερή!

Υλικά: (για 6 άτομα)

• 4 παντζάρια χωρίς τα φύλλα τους (κρατήστε τα αυτά, αν σας τα δώσει ο μανάβης σας, να τα βράσετε και να τα φάτε σαν χόρτα σαλάτα)
• 1 σκελίδα σκόρδο
• 2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
• 4 κουταλιές της σούπας ξύδι (μερικοί βάζουν από βατόμουρο, δεν ξέρω που το βρίσκουν όμως)
• 2 κουταλιές της σούπας- βουνό μαγιονέζα
• 4 κουταλιές της σούπας κρεμ φρες (στα μεγάλα σούπερ μάρκετ, ή Σμετάνα ή σβετλάνα στα ρώσσικα καταστήματα που είναι ελαφρώς ξινότερη αλλά απαλότερη από το γιαούρτι) -- η κλασσική συνταγή θέλει γιαούρτι, αλλά δεν το προτιμώ είναι πολύ ξινό
• 1 ξινόμηλο καθαρισμένο και κομμένο σε πολύ μικρά κυβάκια (προαιρετικά)
• 1/4 κούπα καρύδια, ψημένα στο φούρνο για 10 λεπτά, ίσα να μοσχοβολήσουν  κρυωμένα και χοντροκοπανισμένα
• Αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:

Φωνάζετε τη μαμά σας να σας ετοιμάσει τα παντζάρια. Εναλλακτικά, τα βάζετε όπως είναι με φλούδες και με όλα στην κατσαρόλα να βράσουν. Πρέπει να πω να βάλετε και νερό στην κατσαρόλα; Να το πω. Να βάλετε και νερό. 

Όταν βράσουν (τα τσιμπάτε με το πιρούνι και τα νιώθετε μαλακά), τα στραγγίζετε από το νερό και τα αφήνετε όπως είναι στην κατσαρόλα να κρυώσουν. 

Ετοιμάζετε τη σάλτσα: σε ένα ταπεράκι με καπάκι, κατά προτίμηση με γυάλινο δοχείο (για να μην βρομίσει το τάπερ δηλαδή, αλλιώς γούστο σας βάλτε ότι θέλετε), ρίξτε τα εξής υλικά: το σκόρδο λιωμένο, το ελαιόλαδο, το ξύδι, τη μαγιονέζα, τη κρεμ φρες, το αλάτι και το πιπέρι. Ανακατέψτε καλά. Κλείστε το τάπερ και βάλτε το στο ψυγείο να τραβήξει λίγο, καμία ωρίτσα οπωσδήποτε.

Τα παντζάρια βάφουν τα πάντα κόκκινα. Συνεπώς, όταν τα χειριστείτε  καλό είναι να φοράτε πλαστικά γάντια μιας χρήσης και να προσέχετε τι και που και πως ακουμπάτε για να μην βάψετε ρούχα, σκεύη, έπιπλα. Τα καθαρίζετε από τα φλούδια τους και τα κόβετε σε λεπτά φετάκια μπουκιές. Να είναι λεπτά και κομψά όμως. Τα αδειάζετε στο σκεύος που θα τα φυλάξετε. Προσθέτε τα ξινόμηλα (αν θέλετε, εγώ δεν έβαλα και μια χαρά βγήκε η σαλάτα) και τα καρύδια, και μετά τη σάλτσα. Ανακατεύετε καλά, αφήνετε τη σαλάτα στο ψυγείο καμιά ωρίτσα να τραβήξει και είστε έτοιμοι. 

Η σαλάτα αυτή είναι ιδανική για τραπεζώματα, καθώς και εντυπωσιακή στο μάτι είναι, και μπορεί να ετοιμαστεί ως και δυο ημέρες νωρίτερα.

Κέικ πορτοκαλιού με γλάσσο πορτοκαλιού

Είχα, λοιπόν, ένα τραπέζωμα, είχα και ένα κάρο πορτοκάλια να λιάζονται στον ήλιο, και λέω μέσα μου: δεν τα μετατρέπω σε θέμα για το τραπέζι μου; Ξεκίνησα να χτίζω ένα μενού με βάση το πορτοκάλι, κιμπάρικο και μοσχομυριστό, με το τούτο του και το κείνο του, αλλά όλα τους με κάτι πορτοκαλένιο μέσα. Ωραία, λέω, με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και εντυπωσιακό τραπέζι θα κάνω, και τα πορτοκάλια μου θα διώξω.

Ναι, αλλά ο άντρας μου είχε άλλα σχέδια, συνεπώς έμεινα με μόνο με το κέικ πορτοκαλιού. Και αυτό ακόμα, αλλιώς ξεκίνησε, αλλιώς κατέληξε. Είπα στην αρχή να το φτιάξω με σιροπάκι, να γίνει ζουμπιχτό και μελωμένο, και να του πετάξω και μερικές ροζέτες σαντιγί επάνω, να γίνει σούπερ επιδόρπιο. Άλλαξα γνώμη στη διαδρομή, μου περίσσεψε και λίγο χυμός από το πορτοκάλι, οπότε κατέληξε να γίνει το κλασσικό bundt κεκ στο μάτι (το στρογγυλό με τις ραβδώσεις και την τρύπα στη μέση), αλλά πορτοκαλένιο, και να το στολίσω από πάνω με μπόλικο γλάσσο πορτοκαλιού.

Χρησιμοποιώντας τον οδηγό με τις δόσεις (τούτο δω) για τις αναλογίες, έφτιαξα το κεκ και το αποτέλεσμα ήτο τούτο εδώ:

Όπως παρατηρείτε, δεν ακολούθησα τις συμβουλές μου και καθάριζα μια ώρα μετά.

(δεν υπάρχουν φωτογραφίες στεπ μπάι στεπ, διότι η συνταγή είναι πολύ απλή, νομίζω θα ήταν υπερβολή).

Υλικά:

• 250 γρ. βούτυρο αγελάδος ή μείγμα λιπαρών (χρησιμοποίησα μισό αγελάδος μισό μαργαρίνη)
• 250 γρ. ζάχαρη κρυσταλλική
• 3 αβγά μέτρια (χρησιμοποιώ πάντα βιολογικής καλλιέργειας για τα γλυκά, για να μη μυρίσουν- δεν το αποφεύγω πάντα, αλλά έχουν χαμηλότερες πιθανότητες να μυρίζουν)
• 700 γρ. ζάχαρη άχνη (περίπου)
• 250 γρ. χυμός πορτοκάλι
• ξύσμα από 2 πορτοκάλια
• 300 γρ. αλεύρι
• 1 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν 

Εκτέλεση:

Τοποθετείστε τα βούτυρα σε ένα μπολ και περάστε το από τα μικροκύματα, ίσα να λιώσει λίγο.Αφήστε το στην άκρη, να κρυώσει.

Σπάμε τα αβγά ένα ένα σε ένα μπολάκι ή πιατάκι, ώστε αν κάποιο μυρίζει, να το αντικαταστήσουμε χωρίς να χαλάσουμε τα υπόλοιπα. Τα αδειάζουμε στον κάδο του μίξερ. Προσθέτουμε την κρυσταλλική ζάχαρη (η κανονική, που βάζουμε και στον καφέ μας), και χτυπάμε μέχρι το μείγμα να ασπρίσει και να φουσκώσει. Σημαντικό: από τη στιγμή που θα προσθέσετε τη ζάχαρη στα αβγά πρέπει να τα χτυπήσετε άμεσα, για να μην σβολιάσουν. 

Προσθέτουμε το λιωμένο βούτυρο (ανακατεύεται καλύτερα αν είναι λιωμένο. Παγωμένο το θέλουμε μόνο σε ζύμες τάρτας ή στη σφολιάτα), τα 200 γρ. χυμό πορτοκάλι και το ξύσμα ενός πορτοκαλιού, και ξαναχτυπάμε λίγο να ενωθούν τα υλικά.

Τέλος, προσθέτουμε λίγο λίγο το αλεύρι και το μπέικιν (δεν υπάρχει λόγος ούτε να τα κοσκινίσετε μαζί, ούτε να τα ενώσετε ούτε τίποτα), μέχρι να τελειώσουν και να ενωθούν έμορφα σε ένα όχι και τόσο υγρό ζυμάρι.Το αδειάζουμε σε προετοιμασμένη φόρμα (αν είναι σιλικόνης δεν κάνουμε τίποτα, αν δεν είναι την βουτυρώνουμε, την αφήνουμε δέκα λεπτά στην κατάψυξη και μετά την πασπαλίζουμε με αλεύρι, κουνώντας τη φόρμα για να πάει παντού. Μετά πάμε στον νεροχύτη μας, την αναποδογυρίζουμε και την τινάζουμε για να φύγει η περίσσεια του αλευριού.)

Ιδού η φωτογραφία του ζυμαριού στη φόρμα.:

Ούτε όμως αλεύρωσα τη φόρμα σωστά επειδή βαριόμανε, συνεπώς μου κόλλησε το καπάκι του κεκ και μου χάλασε τη μόστρα!

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς στις αντιστάσεις πάνω κάτω για τουλάχιστον 40 λεπτά (άλλως, ώσπου το τεστ του μαχαιριού να βγαίνει καθαρό- εγώ βάζω και οδοντογλυφίδα, το αποτέλεσμα πρέπει να είναι το ίδιο, δηλαδή να βγαίνει καθαρό).

Το αφήνουμε μέσα στη φόρα σκεπασμένο με πετσέτα να χλιαρέψει λίγο, και τότε το αναποδογυρίζουμε πάνω σε σύρμα (μια βάση που έχουμε από σύρμα για να κρυώνουν γλυκά και μπισκότα. Συνηθίζω να βάζω λίγο εφημερίδα από κάτω ή λαδόχαρτο για να μην χρειαστεί να καθαρίζω μετά δέκα ώρες, όταν γλασάρω γλυκά κλπ).

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τη ζάχαρη άχνη με το ξύσμα του πορτοκαλιού, που το θέλουμε πολύ ψιλοκομμένο. Προσθέτουμε κουταλιά κουταλιά τα 50 γρ. χυμό πορτοκαλιού, έως ότου πετύχουμε τη σύσταση που θέλουμε. Το γλάσο πρέπει να είναι αραιό για να τρέξει όμορφα πάνω στο γλυκό, αλλά όχι πολύ μην γίνει σιρόπι.

Περιχύνουμε με αυτό το κεκ μας. Αν θέλουμε στολίζουμε με πορτοκάλι γλασέ, ή ζαχαρωμένα στικς πορτοκαλιού, ή ακόμα εκείνα τα θανατερά στικς πορτοκαλιού με σοκολάτα που κυκλοφορούν στο εμπόριο.

Μπορείτε επίσης να τσιμπήσετε κλαράκια αλόης ή αρμπαρόριζα ή θυμάρι ή ότι άλλο θέλετε σε λουλουδικό για να στολίσετε. Είχα λίγο ανθισμένο δενδρολίβανο, και έβαλα αυτό.

Για να μεταφέρετε το κεκ από το σύρμα στην πιατέλα, πιάνετε μια φαρδιά σπάτουλα, τη σφηνώνετε από κάτω με προσοχή, ανασηκώνετε λίγο και το μετακινείτε σε πιατέλα που έχετε έτοιμη δίπλα με γοργές κινήσεις, κάνοντας ταυτόχρονα το σταυρό σας μη το ματιάσετε και το χαλάσετε.

Καλή σας όρεξη!!

Μπισκότα παρδαλά

Παρδαλά, διότι με ένα ζυμάρι, τα κάνεις λογιών λογιών. Παρδαλά, επίσης, διότι μπορείς ευκολότατα, με ένα γλάσο, να τα ζωγραφίσεις, αν πιάνει το χέρι σου. Και αν έχεις υπομονή. Σημειώνω πως χρειάζονται αναμονή 2 ωρών πριν ψηθούν. Να πως φαίνονται αυτά που έφτιαξα φέτος:

Μπισκότα με φουντουκοπάστα και ολόκληρο φουντούκι.

Μπισκότα βανίλιας με κερασάκι γλασέ. Μοιάζουν θλιβερά αλλά δεν είναι. Δεν μου βγήκε το σχήμα σωστό γιατί φυσικά βαρέθηκα να τα ξαναπλάσω και να ξαναπεριμένω. Οπότε τα έψησα σε σχήμα ότι-νάναι.

Μπισκότα με καρύδι καβουρδισμένο και κανέλα. Ευτυχώς υπήρξαν και αυτά, διότι τα μελομακάρονα φέτος ήταν μια απίστευτη αποτυχία.

Υλικά: (βγαίνουν περίπου 120 μικρά μπισκότα, 40 από κάθε είδος)

• 2 κούπες βούτυρο αγελάδας, μαλακωμένο
• 2 κούπες ζάχαρη κρυσταλλική
• 2 κουταλάκια του γλυκού μπέικιν πάουντερ
• 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
• 2 αβγά large, βιολογικά (για να μην μυρίζουν)
• 1 κουταλάκι του γλυκού βανίλια + 1 επιπλέον για τα μπισκότα με βανίλια
• 4 1/2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 1/4 κούπα νουτέλλα ή άλλη σοκοπάστα
• 40 ολόκληρα φουντούκια καβουρδισμένα
• 1 κουτί κερασάκια γλασέ (στα μεγάλα σούπερ μάρκετ, στα είδη ζαχαροπλαστικής)
• 1/4 κούπα καρύδι καβουρδισμένο και κοπανισμένο
• 2 κουταλιές της σούπας κανέλα.
• Αντικολλητικό χαρτί και διάφανη μεμβράνη

Σημείωση: για να καβουρδίσουμε ξηρούς καρπούς, τους αδειάζουμε σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα, και τους ψήνουμε για 10-15 λεπτά στους 160 βαθμούς του φούρνου. Έπειτα, τους αφήνουμε να κρυώσουν καλά πριν τους χρησιμοποιήσουμε για οτιδήποτε άλλο εκτός από πραλίνα. Για να φτιάξετε πραλίνα, πρέπει να είναι ζεστοί για να μην παγώνει η καραμέλα.

Εκτέλεση: 

Νουτέλα

Ετοιμάζουμε το ζυμάρι: στο μίξερ του πάγκου, χτυπάμε τη ζάχαρη με το βούτυρο με το φτερό, ώσπου να αφρατέψουν. Προσθέτουμε ένα ένα τα αβγά (που πάντα σπάμε κάπου χώρια, μην τυχόν είναι χαλασμένο), μετά το μπέικιν, το αλάτι, τη βανίλια και ανακατεύουμε. 

Μετράμε το αλεύρι σε ένα μπολ όλο μαζί, και το βάζουμε στο ζυμάρι, κουταλιά κουταλιά, μέχρι να το πάρει όλο (μπορεί και να μην χρειαστεί όλο, μην το ζορίσετε). Για τη δουλειά αυτή, αλλάζουμε από φτερό σε γάντζο. Όταν ενσωματωθεί το αλεύρι, και ανακατευτεί καλά, χωρίζουμε τη ζύμη σε 3 μέρη. Σε ένα μπολ, αδειάζουμε το ένα μέρος ζύμης. Την αρωματίζουμε με την νουτέλα. Ανακατεύουμε καλά με το χέρι μας.

Καρύδι και κανέλα

Αλλού, αδειάζουμε το δεύτερο μέρος ζύμης. Το αρωματίζουμε με την κανέλα και τα καρύδια. Το τρίτο μέρος της ζύμης, το αφήνουμε αν θέλουμε στο μπολ του μίξερ και το αρωματίζουμε με το κουταλάκι του γλυκού βανίλια (χρησιμοποιώ το άρωμα, από το Βασιλόπουλο).

Μπαστουνάκι ζύμης

Τα ζυμάρια αυτά, τα πλάθουμε σε μακρόστενα μπαστούνια, διαμέτρου 3 εκατοστών, και μήκους όσο μας βολεύει (τα πλάθω σε μήκος 20 εκατοστών, ώστε να μου βγαίνει ένα μπαστούνι ανά λαμαρίνα, προς χάριν ισορροπίας, αν όχι πρακτικότητας). Τα τυλίγουμε σε πλαστική μεμβράνη καλά καλά και τα βάζουμε στο ψυγείο να παγώσουν για τουλάχιστον 2 ώρες. 

Όταν παγώσουν και είμαστε έτοιμοι, προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα. Στρώνουμε δύο λαμαρίνες με λαδόκολλα και αφαιρούμε την μεμβράνη από τα μπαστουνάκια μας. Τα κόβουμε σε φετάκια πάχους 1 εκατοστού και τα αραδιάζουμε στη λαμαρίνα. 

Τα μπισκότα νουτέλας τα στολίζουμε με 1 φουντούκι ολόκληρο στο κέντρο τους. 

Τα μπισκοτάκια κανέλας τα αφήνουμε σκέτα, ή τα στολίζουμε με μισό καρύδι. Τα μπισκοτάκια βανίλιας, τα στολίζουμε με μισό κερασάκι γλασέ (ή 1/4, αναλόγως, για να μας φτάσουν). 

Τα ψήνουμε για 8-10 λεπτά, ώσπου να είναι έτοιμα. Αν είναι λίγο μαλακά όταν τα βγάζετε, δεν πειράζει, όσο θα κρυώνουν, θα σφίγγουν. Μην τα αφήσετε παραπάνω από 10 λεπτά, θα γίνουν πέτρα μετά.

Γλάσο επικάλυψης: Το κλασσικό γλάσο για να επικαλύψετε μπισκότα, γίνεται με 1 κούπα ζάχαρη άχνη και 2-3 κουταλιές υγρό. Το υγρό μπορεί να είναι 1 κουταλιά λικέρ και 2 νερό, ή μερικές σταγόνες άρωμα και νερό ή 3 κουταλιές χυμός (λεμονιού ή πορτοκαλιού ή ότι άλλο θέλετε). Μπορείτε επίσης να το αρωματίσετε με ξύσματα, και να το χρωματίσετε με χρώματα ζαχαροπλαστικής. Ανακατεύετε τα υλικά ώσπου να ενωθούν καλά και να αποκτήσει το γλάσο τέτοια πυκνότητα που να μπορείτε να το απλώσετε εύκολα, αλλά να μην ρέει και εντελώς.

Δεν είναι υποχρεωτικό να στολίσετε τα μπισκότα σας με γλάσο πάντως. Στο χωριό σας σίγουρα δεν τα στόλιζαν. Εκτός αν κατάγεστε από την Αμερική ή τη Γερμανία. Στο δικό μου χωριό, ένα καρυδάκι και πολύ τους ήταν.

Άντε, και του χρόνου!!

Γίγαντες με χωριάτικο λουκάνικο και πιπεριά.

Αυτό τώρα το φαγητό, δημιουργήθηκε για την καταστροφή. Δεν φαντάζεστε πόσο του πάει το τσίπουρο. Σε συνδυασμό, δε, με ένα τζάκι και Π Ο Λ Υ κρύο, είναι φτιαγμένο για να σας μεθύσει. Θα σας το περιγράψω όπως το έφτιαξα, μια συμφορά που μας βρήκε με βάση το τι είχαμε στο ψυγείο και μας μύρισε.

Προσοχή, διότι το φαγάκι χρειάζεται προετοιμασία αποβραδίς. Μην ξεχαστείτε.  

Ιδού το οπτικό, σερβιρισμένο στο τραπέζι:

Νομίζω ότι διακρίνεται επαρκώς το σφηνακοπότηρο με το τσιπουράκι.

Υλικά:

• 500 γρ. φασόλια γίγαντες
• 2 μέτρια κρεμμύδια ξερά
• 2 σκελίδες σκόρδο, ή ένα κουταλάκι του γλυκού σκόνη σκόρδο
• 1 συσκευασία ντομάτα στον τρίφτη (έτσι το λένε, σαν κονκασέ με χυμό ντομάτας που είναι - αλλιώς ακριβώς αυτό, κονκασέ και χυμό ντομάτας)
• 2 κουταλιές της σούπας ντοματοπελτέ
• αλάτι, πιπέρι, ρίγανη κατά βούληση (το θέλει όμως το φαγάκι το καρύκευμά του)
• 2 πιπεριές κόκκινες κέρατο
• 2 χωριάτικα λουκάνικα (έβαλα με πράσο)
• Ελαιόλαδο για το μαγείρεμα (ΠΟΤΕ άλλα βρωμόλαδα στο φαγητό σας. Στην Ελλάδα ζούμε. Το ελαιόλαδο είναι ένα από τα μπαχτσίσια του Θεού για να ζούμε εδώ.)
• Τσούσκες κατά βούληση

Σημείωση:  Οι μοδάτοι σεφ το λένε τσίλι. Στα σαλόνια το λένε μικρές κόκκινες καυτερές πιπεριές. Στο χωριό μου το λένε τσούσκες.  Φυτρώνουν σε θάμνους, και στα χωριά, όταν γίνουν, τις περνάνε στην κλωστή και τις κρεμάνε να στεγνώσουν στον ήλιο. Στην Βόρεια Ελλάδα, τις κάνουν μπούκοβο και με αυτό αρωματίζουν σούπες και κρέατα. Στον Νότο έχω δει να τις βάζουν ολόκληρες στο φαγητό. Καθείς όπως ορέγεται, ωστόσο, η πεθερά μου τις κάνει μασουράκι και τις βάζει στο μπουκάλι με το ελαιόλαδο, που το στολίζει όμορφα στον πάγκο της, και ενίοτε το κάνει δώρο στους κανακάρηδές της (τρεις, ζωή να'χουνε), και επωφελούμαι εγώ. Με αυτό το λαδάκι ράντισα το φαγητό μου πριν το βάλω στο φούρνο, γιατί το τραβάει το πικάντικο πολύ.

Εκτέλεση:

Βάζουμε αποβραδίς τους γίγαντες στο νερό, να φουσκώσουν. Την επόμενη μέρα, όταν είναι να τους μαγειρέψουμε, τους στραγγίζουμε και τους ξεπλένουμε. Τους αφήνουμε στην άκρη.

Ετοιμάζουμε τα υλικά μας: ψιλοκόβουμε τα κρεμμύδια, πατικώνουμε το σκόρδο, αραιώνουμε τον πελτέ σε νερό, κόβουμε σε χοντρά κομμάτια τις πιπεριές και τα λουκάνικα (εδώ διαφωνήσαμε με τον άντρα μου: εκείνος είπε ήθελε να'ναι χοντρά κομμάτια τα λουκάνικα, εγώ τα έκοψα λεπτά για να γίνουν τραγανά).

Στη χύτρα, ζεσταίνουμε ελαιόλαδο, και σοτάρουμε το κρεμμύδι με το σκόρδο. Μην μαυρίσουν, αλλά μην μείνουν και απλώς διάφανα. Να τσιτσιριστούνε λίγο. Προσθέτουμε την ντομάτα και τον πελτέ. Αφήνουμε να πάρει μια γυροβολιά. Κανονικά, τηγανίζω τον πελτέ στο λάδι με το κρεμμυδάκι, αλλά είπα μιας και ερχότανε η καταστροφή από αλλού, να το αφήσω αυτό. Αλλά κρατάτε το στο μυαλό σας, για άλλη στιγμή, ότι το σωστό και πρέπον είναι τον πελτέ να τον τηγανίζετε λίγο.

Μόλις κάνει λίγο μπουρμπουλήθρες η σάλτσα, προσθέτουμε δυο ποτήρια νερό (αναλόγως τη χύτρα σας) και τα φασόλια, κλείνουμε το καπάκι και το αφήνουμε σε μέτρια φωτιά να βράσει (7/10). Ψήνουμε στη χύτρα ώσπου να βγει το μαντζαφλάρι έξω του καπακιού, και να κάνει φασαρία. Τότε το αφήνουμε με το ρολόι 2 λεπτά, και σβήνουμε το μάτι. Το ξεχνάμε.

Μετά από μπόλικη ώρα, το μαντζαφλάρι θα έχει κατέβει οικειοθελώς. Τουτέστιν,  ο ατμός που είχε μαζευτεί στην κατσαρόλα μέσα, έχει κάπως φύγει, το πράμα αποσυμπιέστηκε, και πλέον δεν κινδυνεύετε από το φονικό όπλο που ονομάζεται χύτρα ταχύτητας. Φορώντας πανοπλία και γάντια κουζίνας, πειραματιστείτε με το καπάκι της χύτρας. Αν αφαιρείται έχει απασφαλιστεί, συνεπώς μπορείτε να προχωρήσετε. Αλλιώς, βγάλτε την πανοπλία και επιστρέψτε σε λίγο.

Όπως είναι το φαγητό στην χύτρα, αδειάστε το σε ένα ταψί. Ρίξτε μέσα τις πιπεριές και ανακατέψτε. Στολίστε από πάνω τα λουκάνικα (δηλαδή, μην τα πετάξετε ατάκτως, τακτοποιήστε τα όμορφα πάνω στο φαγητό, ώστε να τραγανίσουν όλα), ραντίστε με λίγο καυτερό ελαιόλαδο, ή πασπαλίστε με λιγουλάκι μπούκοβο, ή χώστε μέσα μια τσούσκα. Ότι θέλετε, δεν θα μαλώσουμε γι'αυτό.

Ψήστε το φαγητό στο φούρνο με αέρα στους 190 βαθμούς για περίπου 30-45 λεπτά. Ελέγχετε τακτικά το νερό του και τα λουκάνικα, να μην σας αρπάξει από πάνω. Αν τείνει να στεγνώσει, κλείστε το, ούτως ή άλλως για μόστρα το βάλαμε το φαγητό στο φούρνο, ψήθηκε κυρίως στην χύτρα.

Σερβίρετε με τυρί φέτα, ελιές, χωριάτικο ψωμί με τραγανή κόρα και μπόλικη ψίχα. Αλλά προπαντός, με τσίπουρο. Χωριάτικο και αυτό, και όχι του εμπορίου.

Να σημειώσω εδώ πως για κάποιον λόγο, αφού φάγαμε, θεώρησα ότι θα ταίριαζε γευστικά παράφορα αν το φαγητό συνοδεύονταν από πορτοκάλι. Τώρα, θάτανε καμιά σαλάτα με φιλέτα πορτοκαλιού και καρύδι; Θα ήταν χυμός και ξύσμα στο φαγητό; Δεν ξέρω, δεν αποφάσισα. Αποφασίστε εσείς!

Να πως ήταν το φαγάκι πριν μπει στο φούρνο:

Κουραμπιέδες

Δεν σας αρέσει ε; Άμα τα έλεγα scottish shortbread cookies με αμύγδαλα θα σας άρεσε; Έ, αυτό είναι. Λιώνω με τους κουραμπιέδες, αν έχουν γίνει σωστά. Καταρχήν, τους κάνω με αγελαδινό βούτυρο, και όχι το βούτυρο από το βάζο. Έπειτα, πρέπει να έχουν το σωστό μέγεθος. Μία μπουκιά να είναι, αλλά να γεμίζουν το στόμα, να μην είναι μια σταλίτσα. Δεν θέλω μια σταλίτσα κουραμπιέ, δεν μαρέσει! Έπειτα, πρέπει να έχουν κρυώσει σωστά πριν τους γυρίσεις στην άχνη. Δεν θέλω κουραμπιέ με καραμελωμένη άχνη, είναι λάθος. 

Οι κουραμπιέδες θέλουν ένα δυο πραγματάκια να προσέξεις, και θα βγουν υπέροχα αφράτοι, αρωματικοί και νόστιμοι. Η συνταγή είναι του Παρλιάρου, και είναι η ίδια που φτιάχνω χρόνια τώρα.

Ορίστε πως μου βγαίνουν εμένα:

Το ζητούμενο είναι να βγαίνουν πολλοί.

Υλικά: 

• 300 γρ. βούτυρο αγελάδος
• 110 γρ. ζάχαρη άχνη, και άλλα 400 για το γύρισμα
• 600 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 140 γρ. αμύγδαλα ασπρισμένα, καβουρδισμένα και χοντροκοπανισμένα
• 1/2 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν
• 25 γρ. ρούμι ή κονιάκ
• λίγο κορν φλάουρ για την άχνη του γυρίσματος
• ανθόνερο για το πασπάλισμα (έχει πλέον με σπρέυ επάνω το μπουκάλι και είναι φοβερά βολικό)

Εκτέλεση: 

Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη με ΜΑΝΙΑ! Τουτέστιν, κάπου 20 λεπτά στο μίξερ. Πολύ θα μου πείτε. Έτσι πρέπει, θα σας πω. Οι τελειότεροι κουραμπιέδες έγιναν μόνο όταν χτυπήθηκαν αιώνες το βούτυρο με τη ζάχαρη. Θα μοιάζουν έτσι-->

Προσθέτουμε τα αμύγδαλα, το μπέικιν και το κονιάκ, και ξαναχτυπάμε για 1-2 λεπτά. Προσθέτουμε το αλεύρι κουταλιά κουταλιά, μέχρι να γίνει ένα ζυμάρι που να μην κολλάει καθόλου στο χέρι. Αν αυτό γίνει νωρίτερα από ολόκληρη την ποσότητα αλευριού, τσεκάρετε για σιγουριά, και σταματάτε να προσθέτετε αλεύρι. Καμιά φορά συμβαίνει. 

Πλάθετε μπισκοτάκια σε μέγεθος κάστανου (περίπου 25 γρ. το κομμάτι) και τα αραδιάζετε σε ταψί καλυμμένο με αντικολλητικό χαρτί. Τα ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 βαθμούς με αγέρα, δύο δύο τα ταψιά, για περίπου 20 λεπτά. Λογικά, θα σας βγει δύο λαμαρίνες. Μην τα κολλήσετε πολύ μεταξύ τους γιατί λίγο φουσκώνουν. Ο ιδανικός κουραμπιές είναι λευκός. Δεν κάνει να ροδίσει. Συνεπώς θέλουμε να είναι σφιχτοί μεν, αλλά να μην προλάβουν να πάρουν χρώμα.

Όπως βγαίνουν από το φούρνο, τους ψεκάζετε με ανθόνερο και τους αφήνετε να κρυώσουν καλά.

Σε ένα μπολ ανακατεύετε τη ζάχαρη άχνη με λίγο κορν φλάουρ. Ρίχνετε τους κρύους κουραμπιέδες εκεί μέσα λίγους λίγους μαζί, και τους γυρνάτε με το χέρι σας σε χούφτα μέχρι να καλυφτούν καλά. Τους τινάζετε λίγο και τους αραδιάζετε σε πιατέλα.